Amberbottle

Hmmm.. dahil ang New Year's Resolution ko ay magkaroon ng magandang self-concept...

 

Itong entry na ito ay hindi tungkol sa mga bagay na dapat kong baguhin sa sarili ko...

 

Tungkol ito sa mga bagay na nagde-describe sa akin, mabuti man o masama, at ang choice kong baguhin ito at hindi :)

 

SINO NA NGA BA AKO?

The 2009 welcome post!

 

Ako si Calee. More often than not nale-late... hindi naman sa late ako gumising, hindi ko lang kasi talaga mapigilan mag-emo.

 

By 'mag-emo' I mean, mag-reflect lang about anything under the sun. Madalas, ini-interpret ko kasi ang pakikitungo ng mga tao sa akin... minsan nga sobrang analyze ng behavior ng mga tao towards me, parang nabibigyan ko na ng karagdagang dahilan yung mga simpleng bagay na ginagawa nila sa akin. Kunwari, inasar lang ako... feeling ko pinag-iinitan na ko. Kaya siguro ganun, masyado ko kasing ina-analyze... imbis na hintayin kong lumalim ang friendship namin, inuunahan ko na siya at nagkakaroon na ako ng bias about that person. Bad isn't it? Hays... kaya nga siguro ang dalas ko mag-shift ng mood. Grabe, at sa dami ba naman ng analysis na ginagawa ko, lumipas na ang isang oras... at tsaka pa lang ako mag-start bumangon!!!!!!

 

Simple lang akong tao, unlike many people... my objective in life is not to have tons of money. Hindi ko naman sinasabing ayaw ko ng pera, I guess hindi lang kasi ako pinalaki ng mga magulang ko ng ganun... yung isipin na pera ang katapat ng lahat ng bagay. Tama na sa akin yung nafu-fulfill ang basic needs ng isang ordinaryong bata... hindi na kailangan pa ng round-trip ticket sa ibang bansa every sem no! What is important to me is to do things that I love. As I said, simple lang naman akong tao... and I draw inspiration from a lot of things! As in a lot! Kaya nga iniisip ng iba na ang lalim ko masyado mag-isip... pero ang totoo niyan, yung mga simpleng bagay kasi importante sa akin... lalo na pagdating sa friendships.

 

F-R-I-E-N-D-S-H-I-P-S. Hay... ang sarap pakinggan no?

Low-maintenance friend ako... hindi ako yung friend na kailangan mong samahan araw-araw para maging close tayo. HELLO?! Hindi naman tayo ginawa ni Lord para lang ma-stuck sa isa't isa right? Kung tutuusin, yung mga closest friends ko nga eh once a month ko lang makita... at iba once a sem lang! :)) Sabi ko nga yung mga simpleng bagay ang importante sa akin... yung mga tipong ite-text ka ng, “Uy Calee miss na kita! Magkita naman tayo!” haha kung alam niyo lang, parang lumilipad ako sa cloud 9 kapag tinetext ako niyan no! Eh syempre... sobrang babaw ko lang na tao, at super nata-touch na ko sa mga ganyang bagay. Inaamin ko, hindi ko talaga natatandaan ang birthdays ng mga tao :( sorry! Hindi talaga ako magaling sa mga ganitong bagay... kaya nga nahihiya ako lalo na sa mga bbs eh! Minsan, birthday na pala ni Armina eh hindi ko pa alam!

 

Sensitive ako na tao, at super dali ko umiyak. Vulnerable talaga akong tao... at kung kaibigan talaga kita-----> I can tell you how I feel. Masasabi ko sa iyo without effort na nalulungkot ako or masaya ako ngayon... Ganun lang, yung mga simpleng bagay lang, minsan kasi... itong mga simpleng bagay na ito, these are what really matter most to us :) Ano nga ba naman ang silbi nung taong araw-araw mo ngang kasama pero wala namang pinupuntahan yung mga sinasabi niyo sa isa't isa? Yun ang paniniwala ko... =0)

 

=========================

Sorry pipz... medyo inaantok na po ako... di bale may part 2 pa ito! Ang dami ko pang sasabihin no!!!!

 

Happy New Year!

 

Let's make this a happy and meaningful year guys! :D

 

God Bless us all! :D

 

 

uhm nung nov 4 ko pa to sinulat :) ngayon ko lang pinost.

Ngayon ko lang nai-play yung binigay na cd ni audrey noong graduation! Hehe... dati kasi ayaw gumana sa pc namin. Buti na lang ayos na siya ngayon. Grabe nakakaiyak na nakakatuwa—ang sarap balikan ng moments noon.

 

525,600 minutes

525,000 moments so dear

 

Kulang pa siguro ang 6-digit number para mabilang ang mga pangyayari noong high school: mga oras na na-late o (maaga) akong dumating, mga away at pagbabati, pag-iyak, pagtawa, paglalakad-lakad sa soccer field, pagkain sa coop, mga bagsak at pasado na test, mga carol fest at mga panahon kung masarap lang talagang itigil lahat ng ginagawa mo at chumika kasama ang mga kaibigan. Kung isusulat ko silang lahat... hindi ako matatapos.

 

Habang pinapanood ko yung Bata-Bata movie, hindi ko tuloy maiwasang ma-miss lahat kayo. I can't help but wonder how you are all doing now...mahirap sigurong bumitiw dun sa idea na pareho tayong lahat ng mga pinoproblema. Grabe, iba na talaga ngayon... kanya-kanya na tayo ng mga daang tinatahak. Hindi katulad dati na isa lang ata ang isip nating lahat.

 

Ang sarap talaga balikan ng lahat ng mag nangyari, kung noon excited na excited na tayong umalis ng high school, noon eh nasisigaw na lang natin na 'ang sarap mag-college!' sa lahat ng hirap natin... eh ngayon parang mas gusto ko pang gumawa ng write-ups sa Earth Sci, mag-BIO ng 1 hr 20 minutes kada araw, kumuha ulit ng long test ni Sir Ian o mag-klase ng Stat at gumawa ulit ng IP para lang makasama ko kayo ulit. Nakakatuuwa, kasi hindi ko inisip noon na minsan isang araw masasabi ko yang mga yan :)

 

Ngayon ko lang ata masasabi ito (kahit late na)... uhm, gusto kong sabihin sa inyo na masaya ko kasi kayo ang kasama ko on those trying times... thankful ako sa bawat isa sa inyo, OO IKAW, kahit feeling mo eh hindi man lang nag-krus ang landas natin noon... in one way or another, naimpluwensiyahan mo ko... na-inspire o kung hindi naman ay na-motivate kahit na maganda man o masama ang naalala mo sa akin.

 

Tulad nga ng message ni Audrey sa cd, gusto ko ring sabihin sa inyong lahat na SORRY... sorry talaga sa lahat ng mood swings ko, o minsan bangag lang akong kausap, sa mga times na parang hindi ako 'involved' sa matters natin, at sa mga oras na mukha lang talaga kong ewan... SORRY at SALAMAT.

 

525,600 minutes

How do you measure, measure a year?

 

Totoo nga, sobrang bilis ng takbo ng panahon... parang kailan lang eh tawa pa tayo ng tawa sa “Tsaleynj” ni Ma'am Cavo, parang kailan lang noong nahuli kami ni Ma'am Nicolas na nagtotongits sa admin building (together with Jhobert and Hans), parang kailan lang iniiyakan ko pa ang mga long tests sa Physics, parang kailan lang eh gusto ng sumuko ng mata ko sa sobrang antok sa Stat, at parang kailan lang noong nagkakandarapa ang lahat sa pag-juggle ng issues sa IP with Entrance Exams.

 

Haha nakakatawa talaga kasi ang ginagawa kong timeline ngayon ng mga events noong high school eh yung mga significant events sa akin at sa buong Avo (at Bec for that matter).

 

Grabe! Ang sarap talagang bumalik sa mga panahong iyon, pero sadyang may mga bagay na sa ganda nila, ay ayaw mo ng ulitin. Yung tipo ng mga bagay na kapag naiisip mo eh npapangiti ka na lang for some strange reason? Kung baga, para siyang UPCAT... masarap lang balikan, pero hindi masarap ulitin :))

 

 

In daylights? In sunsets? In midnights? In cups of coffee?

In inches? In miles? In laughter? In strife?

 

Sukatan talaga ang pagod at puyat sa buhay Scientian... hindi ka ata matatawag na Scientian kung natutulog ka pa ng 8 hours a day :)) pero totoo, HINDI talaga madali maging Scientian- kaya warning dyan sa mga magulang dyan na ipapadala ang mga anak nila sa Science HS... ang masasabi ko lang... eh GOOD LUCK! Good luck hindi sa inyo, kundi sa mga anak niyo *evil smile*

 

On the serious side, hanggang ngayon nagugulat pa rin ako sa mga nangyari sa akin noong HS, being the daydreamer that I am, nakakatuwang isipin na kahit isa sa mga masasayang panahon na iyon ay hindi ko nagawang ma-imagine. Ang galing talaga ni Lord... yung mga bagay na hindi niya binibigay sa atin ay pinapalitan niya ng bagay na mas maganda pa sa inakala natin.

 

Totoong napakarami kong disappointments noon and I had my fair share of EMO moments... pero ang sayang isipin na marami talaga kong natutunan dun sa mga yun. Sinungaling ako kung sasabihin ko na tanggap ko na lahat ng mga yun... kasi hanggang ngayon naiisip ko pa rin sila, pero hindi na kasing sakit ng dati.

 

Kapag naiisip ko silang lahat ngayon, napapabuntung-hininga na lang ako, bittersweet memories ika nga nila. Sa Quesci, hindi mo talaga maiiwasang makisali, makialam, maki-halubilo, at ipakita at ibuhos ang lahat ng meron ka--- iba talaga ang buhay Scientian, parang may magic... It really brings out the best in you.

 

Kaya sa lahat ng hirap ko sa QUESCI, wow... masasabi ko talaga na it's all worth it---because it made me the person that I am now--- hindi perpekto, pero it's more than what I could ask for :)

 

In 525,600 minutes

How do you measure a year in the life?

How about love?

Measure in love... Seasons of love

 

Tulad nga ng message ng kanta... siguro nga panahon na para kalimutan na ang lahat ng masasakit na pangyayari noon... at alalahanin na lang ang mga magagandang bagay. It's hard to dwell on the past, trust me! Sobrang hirap... kasi tuwing magkakamali ka, o may bagay na you failed to achieve---iisipin mo na all of your faliures form a pattern... na destined ka talaga for faliure (oh well... ayan na naiiyak na ko).

 

What I'm saying is, try hard not to concentrate too much on your mistakes, failures or disappointments, instead, think of the people who comforted you or those who tried to make you happy in times that you were down... and then you'll realize how blessed you are. O di ba?   It's just a matter of perspective! Para lang yan yung gasgas 'overused' na test kung ano bang tingin mo sa baso, half-filled o half-full :) Hindi mo na rin kasi mababago ang mga pangyayari, what's left for you to decide is whether or not you'll use these moments to help you be a better person.

 

 

525,600 minutes

525,000 journeys to plan

525,600 minutes

How do you measure the life of a woman or a man?

In truths that she learned?

Or in times that he cried?

In bridges he burned?

Or the way that she died?

 

Ang dami-dami nating pangarap hindi ba? Sa sobrang dami nga... eh yung iba sa atin eh hanggang ngayon hindi pa rin sure sa course niya (Well, join the club!). Hehe grabe! Can you believe it? Nasa stage tayo ng buhay natin kung saan ang dami-dami nating plano... plano kung paano nga ba magpapatuloy ang buhay natin after school.

 

Pero alam niyo, walang halong kaplastikan 'to ah, feeling ko eh lahat naman tayo eh maganda ang kapupuntahan! Kasi, yung mga pagsubok *nice word* sa Quesci, very similar din sa mga totoong pagsubok sa buhay. By pagsubok, I mean yung hindi sa acads ah, hindi yung x+25 apples na bibilhin mo sa grocery tapos magkano dapat mong dalhin kung ang isang apple ay nagkakahalaga ng 10 Php :))

 

KAYA NATIN ITO! Huwag lang tayo magsawa or mawalan ng motivation! Sa college parang may mga stereotyping comments na ang mga taga Science HS daw eh mayayabang... i-prove natin na hindi tayo or hindi lang tayo mayabang (HUWAT?). Ah basta, AJA! Go Fight!

 

It's time now to sing out though the story never ends

 

Uhm, hindi naman ako kumakanta (joke) at hindi pa naman talaga tapos ang istorya nating lahat dahil hindi pa tayo dedo... pero pipz! Kahit ano pang busy natin, don't forget to spare a moment or two para mag-reflect sa inyong past... kasi masarap talagang balikan ang moments natin! Very relaxing at inspiring siya, it's a nice break from all the things that we are doing now. Hindi mo alam, yung sagot pala sa problemang matagal mo ng pinag-iisipan ay makikita mo lang sa nakaraan... *awwww...*

 

Let's celebrate, remember a year in the life of friends

Remember the love

(You got to remember the love, you know that love is a gift from up above, share love, give love, spread love, Measure your life in love)

Seasons of love

 

Haha celebrate? :)) Lolz... kung hindi man natin yun magawa, let's just remember :)

 

Ayun...'wag kalimutang balikan lahat... lahat-lahat ng pinagsamahan natin. 'Wag kalimutan ang pagkakaibigan... at baunin lahat ng mga aral na natutunan natin sa paglalakbay sa buhay High School... Bon Voyage!

 

-End-

 

Hay grabe! 1:33 am na dito sa pc clock... ang sarap talagang mag-emo pag madaling araw hehe.

 

Hindi ko alam kung ito ang una at huling post ko sa reminiscence of high school moments... pero ayun, sana maraming makabasa... lalo na yung mga hindi ko na makita ngayong college. Sobrang proud kasi ako sa post na ito, kasi naibuhos ko lahat ng emosyon ko bigla :)

 

Hay... palapit na ang 2^nd sem! Grabe... tulad nga ng sabi ko kanina, ang sarap mag-daydream tungkol sa mga possible happenings sa coming sem! Pero tama na ang pagde-daydream lang! Kasi ang dami ko na talagang emo time eh, parang minsan nga wala na akong na-a-accomplish.

 

KAYA TAMA NA ANG PAGi-EMO! It's time to make things happen! =0)

 

P.S.

Baka matagal-tagal pa bago ako makapag-post ng ganito kahaba ulit :))

 

SALAMAT! Sobrang salamat sa pagbabasa ng sobrang haba kong entry!

 

See you all sa 2^nd sem! :)

Harhar inaantok na talaga ko... But i just feel like posting :)

Parang rollercoaster na naman itong linggong ito... at feeling ko, byebye na sa uno sa math 17 :( huhuhnesszzz... mahabang kuwento kasi. Pero sana mabawi ko pa ~_~.

Haha tama na muna ang kaemohan sa buhay.
Kakatapos nga lang pala ng interview kahapon sa KEM :) Pero i can't explain the details, fun siya and at the same time fulfilling :) Kasi at last, maiintindihan mo na rin ang mga bagay-bagay... :D

============================================================================================================
Paano nga ba nabago ng application sa KEM ang buhay ko?

Ang plano ko talaga noon tahimik na buhay lang sa college. Yung tipong magta-taong library lang ako and do geek stuff :) Eh ayun naman talaga ang nangyari... well at least, before nung application. Everything went well, everything happened just the way I had planned. Pero wala eh... hindi siguro talaga ako yun. Yung tipong klase, tapos diretso kaagad ng bahay. HIndi ko naman siya mini-mean in a bad way, but hindi lang talaga ako yung ganung tao.

and one time... super na-bore na talaga ko sa walang katapusang paglalakad at pag-ikot sa up... Tapos nakita ko si Jen :) Hehe! kung tutuusin parehong-pareho pala kami ni Jen nun, wahaha mabait na estudyante. At ayun, naglakad-lakad at chumika kami. Ang saya. Pero after that, naisip ko na there's gotta be more to this (college life). When i think about it, hindi pala enough sa akin ang magpakasubsob lang sa pag-aaral. Don't get me wrong, I have nothing against those people, pero ayun... hindi lang talaga ko katulad nila :) Masyado akong madaling ma-bore sa buhay...ayoko lang sigurong ma-stuck sa isang schedule lang.

HAha at ayun na nga! Yun na ang naging drive ko para mag-apply :) SOBRANG daming nangyari! hindi ko na kayang ikuwento lahat... Pero sobra niyang binago ang buhay ko.

1. Wala na sa vocabulary ko ang free time.
Kamusta naman talaga yun no, kung dati-rati nakakapanood pa ko ng Koreanovela pag-uwi, eh ngayon hindi na talaga. Kulang na kulang ang oras para gawin ko yun. Wala na rin akong oras para maglibot-libot at mag-tire around. Hehe! Pero na-enjoy ko naman lahat yun no! When I think about it, ito naman talaga ang gusto ko... Ayoko ng balikan yung mga empty moments sa buhay... I wanted to have a sense of direction in life. Tama na sa kin ang pagpalaboy-laboy sa kung saan-saan... hindi ko na siguro nakaya ang ganung feeling...kaya sa lahat ng hirap ko, kapag binabalikan ko silang lahat... I can say na worth it lahat yun! And they've made me a better person!

To be continued...

 

Grabe! 17 weeks passed, at ngayon pa lang ako maga-update! :D

hehehe... hay, ang boring na nitong blog ko, but I decided to stick with it, just so I can put my random thoughts whenever I feel writing :) Ang hirap naman kasing gumawa ng bagong blog, and then mapapabayaan ko lang, right? :)

Oh well... Kamusta na nga ba ko?

Ayos naman... heto, I get worried over the same things :) Acads at ang aking non-existent lovelife! :)

Naisipan ko lang magsulat kasi, parang this is my way to let my friends know what's happening to me! (hihi kung maaalala nilang dumaan pa dito). Ang dami ng nangyari... at nangyayari, and I don't know where to start.


Isang araw sa buhay kolehiyo ni Calee

WAAAAAAAH! Late na ko! (tumatakbo habang nagsusuklay ng buhok). Sakay ng jeep. Baba sa FC. Lakad papuntang math building. Mag-klase sa math. Chumika with blockmates habang papunta sa NIGS (Geology 1 class). Mag-klase sa Geol. Mag-free ride to Casaa. LUNCH! Toothbrush at mag-groom. Maghintay for Chem 16 class. Pasok sa chem 16. Labas sa lecture, at maglakad papuntang Chem Pav para sa lab. Mag-cr. Klase sa lab. Lakad papuntang Engg. Tambay. Uwi with co-apps.

------hehe pretty boring life ba? Medyo enjoy naman ako no! I get to meet new people at maka-experience ng bagong mga bagay! Super enjoy ko ang mga klase ko, well... except for English 12 (World Literature) but I'm learning to love it now (ngayong patapos na ang sem!). Enjoy ko ang Math 17 at Chem 16 (kamusta naman kung magsawa ako sa kanila di ba?:D) at ang aking GEs!

Soc Sci 1 (Foundations of Behavioral Science)- teacher namin si Ma'am Chei! hehe sa mga hindi nakakakilala sa kanya, super sikat siya na teacher, pwede mo siyang i-search sa net! Kasi super galing niya magturo, at the best siya talaga! I enjoy every single aspect of the subject, biruin mo ah, kahit 7:00 class siya, super nai-inspire akong pumasok, kasi SUPER GALING TALAGA NIYA! hehehe! I so love the subject, and I get to learn new things, like how people have their own personal space 
                *Personal Space-distance that a person keeps when he/she is interacting with others. Kunwari, when we talk to our close friends, mas malapit tayo sa kanila, unlike when we talk to strangers na super layo ng distance*

Geol 1-ewan ko ba, kahit andaming requirements, enjoy ko pa rin tong Geol. Feeling ko nga gusto kong kumuha ng Geol 11 next sem... hehe ewan, basta nacha-challenge lang ako sa subject, at super gusto ko siyang i-take. Oo nga pala, judge sa GeoQuiz yung teacher namin, hehe siguro factor din yun, kasi I remember things from the contest  whenever I come to NIGS.

===========================================================================================================
SYEM! ang geek na ata ng mga sinasabi ko!

Sobrang dami ng ginagawa, and most of the time, ang free time ko ay ang pagi-emo (well, ang "emo" sa akin ay ang pagre-reflect sa mga nagawa ko that day). Ewan ko ba, parang I find comfort in doing it... beacause I get to understand myself, based from how I react to certain situations ;)

OK naman ako eh :) pero sabi ko nga, I become problematic about the same things:

ACADS-wala naman akong balita sa ibang tao, pero umiiral pa rin ang competitive person in me. at gusto ko pa rin maging the best that i can be! pero really, ok naman siya, it's just that I feel na hindi ko nabibigay ang best ko sa :(

lablayp-hehehe! ewan ko ba, ilusyonada talaga ako! Ayan na naman, nagfi-feeling on certain things! :D Pero I'm trying not to... pero masarap lang talaga sigurong magkaroon ng someone special ='0) eh kasi naman eh! Ang hirap naman ng ganitong buhay! Ang tanda-tanda ko na kahit MU man lang wala! huhuhu... oh well, pero alam niyo ba, naisip ko lang... 

Baka hindi pa ito ang right time, siguro hindi pa talaga yun ang perfect person for you. Eh kasi, kapag nakikita ko yung mga crush ko dati (syempre hindi nila alam na sila yun ah!) iniisip ko kung ano kaya't naging kami (ay! AMBISYOSA!), hehe pero totoo talaga... naisip ko na hindi ko siguro magagawa ang mga bagay na ginagawa ko ngayon. Naisip ko lang na, "OO nga no, baka there are a  lot more things that I have to learn and develop, more aspects of my life that I can explore before having that 'someone'."

Pero syempre, being the person that I am, eh hindi pa rin maiiwasan ang magkaroon ng mga crushes! =)) bwahahaha! pero hindi pwede rito ikuwento... delikado na! =))

kaya i-ym na lang ako at chikahin pagdating sa mga ganung bagay! :D:)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
miss ko na HS pips, oo nga't masaya ang college... but I can't help but reminisce the moments that we shared :) May mga bagay talaga na gusto pa rin nating balikan...

hehe grabe!!! ang hirap talaga ng buhay... nakakabagot!

buti na lang matutuloy ang lakad namin bukas kayla maki... sana lang marami kaming magawa bukas! Super miss ko na ang company ng mga tao ='0) pero nahihiya ako na tumambay sa bahay nila, pano ba naman kasi, naalala ko pa rin ang SUPER embarrassing moment ko nung nagpahatid kami ni daddy law! :)) at tsaka wala lang, parang eto ata yung first time kong tumambay ulit sa bahay ng may bahay simula nung elementary ako :)

1. Mag-linis ng kwarto. sana naman matuloy na itong pagtatangka kong maglinis ng kwarto. harhar. Super dami na kasing kalat eh :))

2. Mag-sort ng closet. kailangan ma-sort ko na ang mga damit ko. Kasi naman, puro civilian clothes na ang isusuot sa college! kaya naman, para hindi na ko matagalan sa paghahalukay ng closet ko tuwing aalis ako.

3. Magpaalam sa nanay ko na pupunta ko kayla Maki bukas. Sana naman payagan ako ni mother dear... :( eh kasi naman... super nabubulok na ko rito sa bahay at kung anu-ano na ang naiisip ko. SUPER PARANOID na tuloy ako ='0(


ayan... sana naman, may magawa akong makabuluhan today. Para hindi ko na siya masyado iniisip... hay, naisip ko nga kahapon, hindi naman talaga niya kasalanan na ganun siya :) Masyado lang akong nagfi-feeling sa mga bagay-bagay. Hehe pero syempre, kasama yan ng pagiging gel harhar nababaliw na talaga ko. Pero pano nga kaya no? hahahaha! wahahah! bwiset! =))

hmmm... ewan, babalik na lang ako mamaya. Gagawin ko muna yung to-do list ko. Good luck sa kin, sana matapos ko siya =0)

hay... kaya boy#2, subukan mo lang mag-ol ng wala ako! naku! :))

haha wala naman akong karapatang i-post to... dahil wala naman talaga kong lablyp ='0) hehe wish ko lang no... pero ayun nga... itong post na ito, napapag-isip-isip ko lang.

Maraming times na na super nababaitan ako  sa ilang mga lalake. Ewan ko nga ba sa sarili ko, para atang feeling ko maauubusan na ng lalake sa mundo. (Pero wag naman sana)  Pero yun nga... minsan nga hindi ko na alam kung nababaliw na ko.

Kapag kasi merong nagpakita sa iyo ng super Kabaitan, syempre naman, "gel" din naman ako. Hay naku... ewan talaga. Grabe! Super hinintay ko siya buong araw! Nababaliw na talaga ko... hehe ewan talaga sa sarili ko.

WENKS parang napaka-weird ng entry na ito. PERO ang masasabi ko lang, medyo naiinis na ko sa sarili ko kasi parang napaka-gullible ko pagdating sa mga lalake. Buti na nga lang kamo, walang bad influences around me.. kung hindi, naku patay talaga. Ang hirap talaga ng ganitong buhay.

Parang feeling ko talaga isa na kong matandang babae na naghihintay na lang sa kahuli-hulihang lalake na mapapadpad sa landas ko. WAAAAHHH! Wag naman sana talaga... Pero syempre no... kahit ganito ako. Mahal na mahal ko pa rin mga kaibigan ko, at hindi ko sila ipagpapalit sa kahit sinong lalake =0)

Nakakainis kasi, kapag wala akong magawa, parang feel na feel ko talagang mag-feeling tungkol sa mga lalake. Alam mo yun? Napakadali ko lang mag-fall dun sa mga ganung salita. Yun nga yun, napakalakas ko talagang mag-feeling.

Well I guess ganito lang siguro talaga ang mga katulad kong babaeng kahit minsan sa buhay nila ay hindi pa nagkakaroon ng lablyp. Pero naku... hindi naman ako sabik sa lablyp na parang kahit sinong lalake na lang sa tabi-tabi pwede na sa akin... syempre naman no... kung darating man ang lablyp, sana siya na YUN! I mean, sana siya na! as in siya na no! =0)

GRABE TALAGA! NABABALIW NA TALAGA KO DITO SA BAHAY! SUPER DAMI KONG CHIKA! PARANG SASABOG NA KO!

~GRABE~ nababaliw na ko dahil 2 linggo na lang ay COLLEGE NA KO!

waaaaaahhhhhh! Super daming bagay kong inaalala... parang gusto ko na lang ulit mag-HS at problemahin ang paggawa ng Research kaysa kabahan ako ng ganito kalakas! Hindi naman ito naka-arrange na decreasing or increasing... basta sinulat ko lang 'to dahil super wala akong magawa.

KINAKABAHAN AKO...

1. na baka maligaw ako. WAAAH! Sa pagkalaki-laki ba naman ng DILIMAN! Grabe! Gudlak na lang talaga... Sana lang helpful ang mga tao na makasalubong ko... Pero grabe! Paano kung 5 minutes na lang at di ko pa rin alam kung saang building ako?!!! waahhh!! Nakakaloka yun!

2. na baka ma-Late ako. GRABE! Problema ko na ata ito for a decade! Sana talaga maiwasan ko ng mahuli sa klase. Hindi pala. Sisikapin ko ng hindi ma-late! =0) Para naman ma-enjoy ko na ang buhay ko no! Iba kasi talaga yung feeling kapag alam mong male-late ka na! Grabe! Yung kaba mo parang tatalon ka sa isang malaking building (parang naranasan ko na eh no.) Basta! Sisikapin ko ng bumangon kaagad at 'wag ng mag-daydream para hindi na ko ma-late!

3. na makatagpo ng bagong mga tao. May mga nakaka-chat na akong mga ChE freshmen. Nakakatuwa nga eh, hindi pa man kami nagkikita-kita, nag-uusap na kami tungkol sa kung anu-anong mga bagay. Masaya nga eh... ang dami ko ng kakilala. Pero ang ayoko lang talaga sa mga ganitong klase pag-uusap, eh baka ma-spoil kami sa isa't isa. Para bang wala na talagang personal na getting to know each other. Ayoko kasing kapag nagkita kami mag-iba na ang turing namin sa isa't isa. Kaya kung ganun man, hangga't maaari ayoko munang makipag-usap sa kanila. Kinakabahan ako... wala lang. Baka kasi hindi kasing saya ng high school friewnds ang college friends na makilala ko. Pero basta, kahit ano pang ugali nila, basta magpapakatotoo na lang ako sa sarili ko (wenks.ang drama nun.)

yan lang muna... nakakabagot na kasi. May writer's block nga ata ako.

Ngayon ay isang pangkaraniwang tanghali para sa akin... grabe! Sobrang nakakabagot ang summer ='0( Pero ayaw ko naman siyang matapos. haha!

Sobrang daming nangyari this week... andami-dami kong pinuntahan! Para ngang pumapasok ako ulit!

Wednesday:
Nagpunta ako sa Capitol Medical Center noong Wednesday, pinuntahan ko yung dentist! hehe grabe nga eh... parang babalik na lang kami dun sa dati kong dentist. Kasi parang kinakabahan siya na baka malaman nung dating dentist na siya na yung dentist ko :( waahh! at super dami talagang ngipin ang bubunutin sa akin ='0( wish ko lang sa pasukan ok na hitsura ko :))

Thursday:
Nagpunta ako sa RITM (Research Insititute for Tropical Medicine) para kunin yung result nung pina-test naming ulo ng pusa =0) Nakalmot kasi yung tita ko, at namatay yung pusa. Pero buti na lang negative for rabies yung pusa. Haaay... grabe nung nandun ako hindi ko napigil mamiss ang IP #36 :( halos tambayan na kasi yun noong gumagawa kami ng IP :( Habang naglalakad-lakad ako dun.. nagse-senti ako! :))

Tapos, diretso naman ako sa SM North... bibigay ko pa lang yung request ko for form 137! hehe! Naku, ang masama dun wala naman pala si Ma'am See tuwing Tuesday at Thursday! :(( Buti na lang nandun si Ate Estrella! Lifesaver ka talaga ate! :) iniwan ko na lang sa kanya yung request.

Hay, pagbalik ko ng sm syempre hindi ko na naman naiwasang ma-miss ang lahat-lahat ng High School life ko. Hindi talaga mawawawala ang SM North sa buhay ko :)) at noong pauwi na ko! COME ON! Nakita ko si Mommy Villar! At nagalit siya dahil hindi ako makakasama sa outing ng avo... ='0( May family outing kasi kami... at saktong-sakto sa 23 kami aalis :( What's up for that? sabi nga ni Eisma...

Friday:
Sa Dermatologist naman ako nagpunta ngayon, grabe!!! waahhh! parang naging pin cushion yung mukha ko :( hay buhay... sana lang talaga mag clear-up na ang aking face.


WAAAHHH GRABE!!! hinihintay kong mag-online si BOY #2!

GRABE! Super Inaamag na ang lj ko :))

wahihihi...



wala lang =0)

Pag may namamasko sa 'yo kumakatok sa iyong puso! Iabot lang ang kamay, pagmamahal mo'y ibigay! Iyan ang diwa ng Pasko, ang regalo ng mga KAPUSO!Pag may namamasko sa 'yo kumakatok sa iyong puso! Iabot lang ang kamay, pagmamahal mo'y ibigay! Iyan ang diwa ng Pasko, ang regalo ng mga KAPUSO!Pag may namamasko sa 'yo kumakatok sa iyong puso! Iabot lang ang kamay, pagmamahal mo'y ibigay! Iyan ang diwa ng Pasko, ang regalo ng mga KAPUSO!Pag may namamasko sa 'yo kumakatok sa iyong puso! Iabot lang ang kamay, pagmamahal mo'y ibigay! Iyan ang diwa ng Pasko, ang regalo ng mga KAPUSO!Pag may namamasko sa 'yo kumakatok sa iyong puso! Iabot lang ang kamay, pagmamahal mo'y ibigay! Iyan ang diwa ng Pasko, ang regalo ng mga KAPUSO!Pag may namamasko sa 'yo kumakatok sa iyong puso! Iabot lang ang kamay, pagmamahal mo'y ibigay! Iyan ang diwa ng Pasko, ang regalo ng mga KAPUSO!Pag may namamasko sa 'yo kumakatok sa iyong puso! Iabot lang ang kamay, pagmamahal mo'y ibigay! Iyan ang diwa ng Pasko, ang regalo ng mga KAPUSO!Pag may namamasko sa 'yo kumakatok sa iyong puso! Iabot lang ang kamay, pagmamahal mo'y ibigay! Iyan ang diwa ng Pasko, ang regalo ng mga KAPUSO!Pag may namamasko sa 'yo kumakatok sa iyong puso! Iabot lang ang kamay, pagmamahal mo'y ibigay! Iyan ang diwa ng Pasko, ang regalo ng mga KAPUSO!Pag may namamasko sa 'yo kumakatok sa iyong puso! Iabot lang ang kamay, pagmamahal mo'y ibigay! Iyan ang diwa ng Pasko, ang regalo ng mga KAPUSO!Pag may namamasko sa 'yo kumakatok sa iyong puso! Iabot lang ang kamay, pagmamahal mo'y ibigay! Iyan ang diwa ng Pasko, ang regalo ng mga KAPUSO!Pag may namamasko sa 'yo kumakatok sa iyong puso! Iabot lang ang kamay, pagmamahal mo'y ibigay! Iyan ang diwa ng Pasko, ang regalo ng mga KAPUSO!

Pharyngitis. Ouch.

hmmm... masakit ang lalamunan ko. Actually, umaga pa lang kahapon nilalagnat na ko, kaso lang ayoko namang umuwi... kaya kinayanan ko na lang. So... ayun nga, kanina nga nung nagpa-rush picture ako para sa ustet feeling ko magko-collapse na ko sa sm. ='0(

So ayun... kinabukasan naman, nag-absent na ako. Nagulat nga rin ako sa sarili ko eh, biruin mo, ako ang taong hindi magaabsent kahit na gumunaw ang mundo, ako pa mismo nagpasyang mag-absent! GRABE! Kahit na alam kong may gawain sa pinoy, kahit alam kong ako na ang magdedefend... Kahit na alam kong makukuha ko yung lowest score sa physics... at kahit weekend pa lang ay pinaghandaan ko na yung cat pero hindi na pala ko makakapunta! WAAAH! Siguro nga nawawala na ko sa sarili ko =0( pero ayos lang... naniniwala naman akong tama ang desisyon ko... kasi hindi na talaga kaya ng katawan ko yun =0)

Pagtubo ng Right Third Molar. Ouch din.

GRABE! Isang linggo ko na ring iniinda tong sakit ng ngipin ko. Tumutubo kasi yung third molar a.k.a. wisdom tooth ko. Eh hindi kasi ako pinagpala ng Diyos pagdating sa panga ko... ganito kasi yung sitwasyon... ang kaso, tumutubo nga siya pero hindi siya kasya... i mean, wala ng space for another tooth. Ang scientific explanation kasi dyan, normally, as a person grows, her mouth develops in such a way that all 32 (16-up, 16-down) teeth will fit. Eh ayun, unfortunately, hindi yun nangyari. So kailangan, yung wisdom tooth na tumutubo, tanggalin kasi impacted tooth siya (impacted---yung sa loob tumutubo).

Grabe nga eh, kagimbal-gimbal nga yung panoramic xray ko... wooosh... sabi nga nung mga dentist sobrang yaman ko sa ngipin... hehe so sabi nung dentist, maga-undergo raw ako ng surgery... eh busy ako sobra... lahat naman ng scientians eh... pero ayun sinermonan ako nung doktor... sabi niya, "You have to make time for everything because if you don't, you'll pay for it".


"You have to make time for everything because if you don't, you'll pay for it."

Tama nga naman si Dr. Tangco... hindi pwedeng puro aral na lang... hindi pwedeng puro iniintindi mo na lang sa buhay mo pagdating mo ng bahay ay kung paano mo matatapos lahat ng sandamakmak na assignment mo... hindi pwedeng ganun, kasi... kapag ganun ang ginawa mo... you won't realize how you're whole life is going to the trash can. Aka nga ng mga kano... Don't put all your eggs in one basket. Hindi ko naman sinasabi na huwag kang mag-aral kasi kahit ako hindi ako agree dun, ang sinasabi ko lang, be cool... Don't sacrifice your life para lang sa mga lecheng grades na yan (hoy. bawal magmura rito. ay okei. sori.kk.hoy.ako gumawa ng blog na to ah. oo nga pala. pero konsensya mo ko. beh. oo nga pala. sorry. kk.) Hindi talaga ako galit, pero ang sinasabi ko lang.. GET A LIFE!

GET A LIFE!

Kung ano kay ay kung ano ka, kung sino ka sa sarili mo. Kikilalanin at magugustuhan ka ng mga tao hindi dahil nahakot mo lahat ng awards sa graduation mo... mamahalin ka nila dahil mabuti kang tao. Tsaka may buhay pa talaga. Hindi ko sinasabi to kasi bitter ako kasi wala na ko sa top 10 ng batch. ayan ah, inamin ko na nga. Ang sinasabi ko lang, huwag kayong gumaya sa mga taong katulad ko... hehe ang tagal ko kasing na-depress sa ganyang bagay, at ngayon, honestly, I got over it.

I got over it.

SIguro yung meaning ng it, alam lang yun nung mga tao na nakakakilala talaga sa akin. Kasi nahirapan talaga ko sa bagay na yan. Pero honestly, I really am over it. Kaya sobrang masaya na ako ngayon... by that, I mean may peace of mind na ko... =0) sige till next time.

haha It's been SOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO long since my last update =0) I'm not going to bore you with the details though, let's just go to the entry =0)

=========================================================================================================

My sembreak is fine... there's really nothing to do, LITERALLY. I don't even want to watch the television! (haha is that me?)... Yep... many changes have been occurring to amberbottle during her sembreak. There are also many things that is keeping her busy...

1. Cleaning her room
       -I'm planning to make it SQUEAKY CLEAN! Yup! Literally =0) I've been scrubbing the walls... waxing the floor... Washing the bed             sheets and pillow cases... and fixing my things. Empty time just makes Amberbottle crazy =0) I think my room's not gonna                 experience this cleaning again for 10 years. Cleaning her room serves as Amberbottle's therapy... it takes her mind off                         things. Useless worries that flood Amberbottle's mind during her empty time...

2. Fretting over her PIMPLES
       -Let's face it... my face is like a pimple that grew a head. Maye it's because of the facial wash I'm using. It's Dove Facial Foam             but I think Neutrogena Deep Clean is the only one that suits my skin type. Anyways, I'll be buying it later =0) See how useless             my worries are? Honestly, these pimples are depressing, they're ruining my mood every morning ='0(

3. Worrying about her figure
       -Eating has been an INEVITABLE pastime for amberbottle =0) Anything she sees in the fridge, she eats =0) ANG TAKAW KO             SYEM! So she really is worrying now about her ENORMOUS belly... yep... waaah! I'm so fat!

I know... this entry is so not Amberbottle. *masyadong pa-girl* haha but these are the things that keep her busy nowadays =0)

P.S.
Majority of Amberbottle's time is spent on watching High School Musical videos on you tube =0)
*How dare you!*

Today, we had our retreat. HEHE At first I thought it was going to be yet another useless program the school has prepared for us (some people don't take our future seriously e.g. the VERY USEFUL CAREER ORIENTATION) haha so much for that :)

Noong una, mga inspirational lectures ang mga nae-experience namin. Tapos, all the speakers are saying na all that we have learned in the lectures will be put to the test later. HEHE They kept on saying na humanda raw kami mamaya... haha oh well, mag-relax,  magpakasarap at magpakabusog na raw kami dahil pagbalik daw namin, hindi na raw kami makakangiti =0) So sige, lunch muna... ang saya-saya nga eh... Haha hinahanap ko pa si Top Secret Crush... pero hindi ko siya nakita. Oh well, next topic. So after nga nung lunch, pinapila na kami sa stairs para umakyat sa room. Grabe nga eh, nung una cool na cool pa ko... Kapag sinisigawan kami, alam kong tinetest lang yung patience namin. While others were almost cursing the facilitators, cool pa rin ako... sabi ko nga, "WOOO! Feel nitong mga bugoy na facilitators na 'to maloloko nila ko? Lelang nila!"

As we entered the room (waha! nakapikit nga pala kami ah!), pagdilat ng mata namin, may isang tali ng straw na nakaharang sa mga pangarap namin... Itong mga pangarap na 'to, ginawa namin kanina... hehe =0) ayun, the instruction was to get all the members of the team adventureland (buong klase namin) to pass through  the small hole. HAHA!!! Easy peasy!  Akala mo madali? Think again.

Sa start ng task, we were all talking and talking. Everyone wants to be heard. Everyone wants to be seen. Everyone  wants to shine.  haha  sa sobrang galing namin,  naka-4 na trials ata kami eh... wahehe... bukod sa physical difficulties namin... dinadagdagan pa ito ng emotional  trials  ng mga facilitators namin. GRABBBBBBBBBEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Grabe talaga! Halos mabuhol-buhol na ang utak namin kaiisip ng paraan!  Naisip nga namin na sirain na lang ang hindrance na iyon, para maabot namin ang Vision namin, at yun ay sama-samang abutin ang mga pangarap namin.

Habang hirap na hirap na ang utak namin, habang ang mga katawan namin ay naghihingalo na... Isa-isang pinupunit ng mga MAGIGITING naming facilitators ang pangarap ng bawat isa. And at that point, I realized, this is no joke. Parang I felt that the facade I was using just fell down. The more I tried to conceal my vulnerable side, the more my tear ducts became sensitive. Grabe talaga, sige tingin sa kisame, para lang hindi tumulo ang tipak-tipak ng luha sa mga mata ko.

Dahil nga wala pa rin kaming naililipat na tao, si Mr. POTENTIAL (haha naku, hindi ko na nakuha yung pangalan niya... basta siya yung pinakapaborito kong speaker---obviously, his name already says what topic he has discussed), pumasok sa room. I thought he was going to encourage us to maximize our potentials. I was definitely wrong, he came there to mock us, to discourage us, to make us realize how worthless we are as people. Grabe, dun na ko nag-start umiyak... Hindi ko nga alam kung bakit eh... siguro it was more of how he shifted from being our confidence booster to the demonic person who was continually consumes our self-esteem. Nasaktan talaga ako dun, kasi feeling ko nadi-disappoint ko yung tao na naniniwala sa akin. Para sa akin kasi, yun ang pinakamalungkot na bagay sa akin... yung mawalan na ng tiwala sa akin yung mga taong naniniwala sa akin. Siguro, yun ang isa sa mga bagay na iiyakan ko talaga ng sobra....

Anyways, tuloy pa rin ang routine. May napapasok na isa, lalabas... may mamamatay... uulit... hanggang sa wakas! naipasok na nila si shantrel! at ayun na, dun na nagsimula ang golden age... madapa man kami, malaglag, magasgasan, masigawan, wala kaming pakielam! GRABE NGA EH! Totoo pala yun eh no... God is they key to all things. Umiiyak na nga ako habang nagpre-pray dun! Grabe talaga! O sige, ayun matapos ang mga higit tatlong oras! tapos na kami!!!!

GRABE TALAGA! Sige dasal.... ayun! Tapos nag-lecture pa ng kaunti si Mr. POTENTIAL. Sabi niya, lahat ng mga kaibigan namin gusto naming pasalamatan, yakapin na namin. HAHA ayun drama moment talaga yun. PROMISE! Umiyak talaga ako dun sa prayer ni Mr. POTENTIAL! GRABE TALAGA!!! Parang nandun siya sa loob ng puso ko, tapos nasasabi niya lahat ng gusto kong sabihin.

Natapos na nga ang retreat ng avo. Picture-picture, chika-chika, chibog! AH! lahat-lahat na! sa sama-samang tinig *wahihi joke lang*. ayun, syempre naman niyakap ko sila ate omi, at ang mga minamahal naming mga facilitator. Sila ang mga taong nagpa-tanggal ng facade sa akin. HEHE madrama talaga, tapos binasa ko pa yung palanca letters ng pamilya ko! GRABE! CRYING CHUVA NA ITO!

ANYWAYS,  nagpicture-picture muna nag bbs... hehe wala lang, pakana ko ito, dahil wala pa kaming pic talaga since second year!

WAHEHE!!! AYUN, anyways, hinintay ko si Lem na umuwi... tapos sinabayan naman pala niya si Nikka, si Jhobs naman, bigla na lang nawala... ewan ko nga dun eh.... wala na ata talaga sa balak niya na hintayin ako/... sila mAKI at Jessa naman, ang mga lagi kong kasamang mag-commute, ayun... may lakad pala sila ng con, dahil pansin ko... ako na lang ang mag-isang naglalakad pauwi. It was really sad, matapos ang retreat mo, uuwi ka ng mag-isa, sakit hindi ba?

Pero na-realize ko, maybe GOD wanted me to discover my true friends. Kung sino ba talaga sila sa buhay ko, kung nasaan ba sila ngayon, kung pinapahalagahan ko ba sila, kung naglalaan ba ko ng oras sa kanila, kung sila ba ang lagi kong kasama.... o HINDI. Siguro, God is trying to say to me na BBS pa rin talaga. Kahit na hindi kami laging magkasama, sa company pa rin nila ako nage-enjoy.... natutuwa... gumagaan ang loob... nakakahinga ng maluwang... nakapagsasabi ng problema. Siguro nga God is trying to make me realize that I have wasted enough of my life, trying to make me realize that friends are different from your BEST FRIENDS, the latter being the friends who will stand by you always, who will always be there for you, who will always support you, the former being the people who you are always with. Siguro nga, God is making me realize my mistakes, HE makes me realize that it is never late to go and look for him. AND LASTLY, he makes me realize na LUMAMPAS NA PALA KO SA SAKAYAN! GRABE, UMAKYAT PA ANG LOLA SA ESCALATOR, PARA HINDI HALATANG NALIGAW! wahii!!!


to be continued...

hi guys!

grabe ah! sobrang PATAY na tong LJ ko!!! GRABE! wahihi, naku... medyo busy kasi ako ngayon eh... haha research, DLSUCET, at  marami pang iba... =0)


basta pipz... eto lang masasabi ko:

Seek ye first the kingdom of God and his righteousness, and all these things shall be added unto you...

ayun, hehe kung kilala niyo talaga ko... that would summarize all the things that I have gone through and am going through right now....

SALAMAT PALA SA MGA NAGBABASA PA RIN! THANK YOU VERY MUCH! GOD BLESS!

GRUUUUUPPPPMMMMMAAAATTTTTEES!!!!

mG-comment na lang kayo dito tungkol sa IP. walang YM dito

gRaBEE! napaghahalata na ang katamaran ko. kung kelan naman patapos ang summer (actually umuulan na nga eh), tyaka naman ako nag-update for the whole summer =0)

hmmm... ang dami-dami ko ng naiisip na topic para i-post, pero mas maganda kung eto na lang =0)

Rules: Each player of this game starts off with 15 weird things/habits/little known facts about yourself. People who get tagged need to write an entry of their own 15 weird things/habits/little known facts as well as state this rule clearly. At the end, you need to choose 10 people to be tagged and list their names. No tag backs.

1. Mahal na mahal ko ang F4. Ewan ko ba, parte sila ng puberty stage ko! bwahahaha may mga ganitong revelations? ayun. Ang una at huling kinolekta ko sa tala ng buhay ko ay ang mga laminated cards na may pictures nila =0) haha at may mga times na kapag galit ako, tinitignan ko lang sila at bumabalik na ako sa tamag pag-iisip =0) sorry lang kung ang jologs ko haha =0)

2. mahilig akong mag-day dream. kaya nga ata napakarami kong late, maaga naman akong gumising, pero kadalasan, iniisip ko muna kung ano ang pwedeng mangyari sa araw ko... usually ganun din sa paggawa ng homeworks... iniisip ko muna kung anung uunahin hanggang sa makatulog ako at eventually hindi ko na rin magagawa ang homeworks ko...

3. napakatagal kong mamili ng susuotin. haha, kahit hindi naman ako fashionista, matagal akong mamili ng damit, kasi mina-match ko sa mood ko yung isusuot ko... haha kunwari, kapag tinatamad ako, mukhang yagit yung suot ko sa kabilang banda, kung masaya ako, mga pastel colors ang suot ko (mga paborito kong kulay) =0)

4. ako ay isang taong mahilig sa ulan. haha kapag umuulan kasi, feeling ko nawawala lahat ng problema ko... yung ambiance kasi kapag umuulan, nag-titrigger sa emotions ko. kapag umuulan, sumisipag akong gawin ang mga bagay na dapat kong gawin... sinisipag akong magbasa ng libro  (naalala ko, umuulan noon nung nag-decide akong basahin yung harry potter series, khit sobrang dami nila) haha, ewan kahit ako hindi ko rin maintindihan =0) p.s. oo nga pala, syempre nape-predict mo na na may suspension of classes... bwahahaha (evil laugh)

5. hindi ko alam kung hindi nyo pa alam to, hindi ata ako mabubuhay ng walang koreanovela/chinovela/jdorama at kung anu-ano pang mga asian na telenovela sa buhay ko. madalas kasi, maganda yung mga istorya nila at syempre, gwapo ang bida (hindi ko naman sinasabi na pangit ang mga Pilipino, in fact sa opinyon ko pinakamaraming gwapo sa Pilipinas)... Ang mga telenovela rito sa Pilipinas, hindi katulad ng mga koreanovelachinovela/jdorama na may orig na storyline, laging pinipirata mula sa mga sikat na pelikula sa Hollywood.

6. Lagi akong umaasa na maraming babati sa akin sa kaarawan ko. hehe napakaalanganin kasi nitong petsa ng kapanganakan ko, bakasyon nga pero sobrang lapit naman sa pasukan... lahat ng mga tao iniisip na lang yung parating na pasukan... nata-touch ako kapag binabati ako ng mga tao, lalung-lalo na yung mga ka-close ko sa iskul =0) (uuuyyy... nagpaparinig si calee! bwahahaha tamaan sana kayo ng kidlat!)

7. hindi rin ako mabubuhay ng walang fanfic ng Draco/Hermione.... haha kahit nga AU (alternate universe na yung mga binabasa ko natutuwa pa rin ako) ewan... haha nagfi-feeling ang lola mo na sya si Hermione tapos madalas kasi nakakatuwa yung mga istorya... parang pwede talagang mangyari sa totoong buhay.

 8. GUSTONG-GUSTO kong maging doktor. kahit na hindi pa maliwanag sa akin kung ano talaga ang kukunin kong kurso sa kolehiyo, alam ko talaga sa sarili ko na gusto kong mag-doktor. sa katunayan nga, gustong-gusto ko ang pakiramdam ng nasa ospital... nung na-confine nga ako sa ospital nung na-dengue ako, ang saya-saya ko. wala lang... parang ang saya-saya kasing makatulong sa mga taong nagkakasakit... yung pakiramdam na nakatulong kang makalutas ng problema ng iba... ayun, kasi kapag ako, nagkakasakit ako feeling ko magugunaw na yung mundo... haha =0)

9. mahilig akong tumingin sa salamin, at mag-self-pity dahil sobrang dami ng mga pimples ko... haha ewan ko kung bakit... eh ganun eh =0) ang sarap lang kasing isipin na makakapagpa-dermatologist ka pagdating ng araw. parang kinukumbinse ko lang yung sarili ko na matatanggal din sila balang araw.

10. hindi ako nagkaka-crush sa mga taong "tangible" sa akin... in other words, madalas na out of reach ang mga crush ko... kapag nagiging kaibigan mo na kasi sila, wala lang... wala ng thrill... haha tyaka madalas wala... haha nakalimutan ko tuloy yung sasabihin ko =0)

10. sobrang hilig kong mag-travel. siguro, resulta na 'to ng kalayuan ng bahay namin sa iskul. wala lang, ang sarap kasing makakita ng iba't-ibang tao, lugar tyaka uri ng pamumuhay... tapos kapag umuwi ka ng bahay... parang nakikita mo yung mga bagay sa ibang pananaw... aka nga nila ~~~ you see things in a different perspective~~~. kapag nagta-travel ka kasi, ang dami mong natututunan... parang unti-unti mong nabubuo yung sarili mo... =0)

11. kahit hindi ako nagbabasa ng bible, mahilig naman akong magsimba. sinubukan ko ng magbasa ng bible, pero masama mang pakinggan, inaantok ako. hmmm... ayun, hindi kasi bumebenta sa akin yung ideya na basahin yung bible ng tuloy-tuloy... gusto ko part by part lang. hmmm... kapag nagsisimba ako, ang gaan-gaan ng pakiramdam ko... haha kahit walang scientific explanation sa likod nito ganun yung paniniwala ako... nakaka-mangha hindi ba? sabi nga sa dictionary, ang pananamplataya ay paniniwala sa isang bagay na hindi mo pa nakikita, naririnig o nahahawakan man lang.

12. may soft side ako sa mga taong nao-op “naa-out-of-place”. Medyo nae-experience ko kasi sya minsan… at hindi siya maganda. Hmmm… ayun, kaya hangga’t kaya ko, sinasamahan ko sila... hmmm… ewan magulo… haha

 

13. medyo loner ako. Hindi man halata, pero minsan gusto ko talagang mag-isa, at mag-reflect sa mga nagawa ko, o mga nasabi ko. Minsan kasi, kahit sobrang sigurado na ko sa isang bagay… parang hindi pa rin. Kahit ang desisyon ay sa pagpili lamang ng shorts na susuotin… kino-consider ko muna yung comfortability, kulay, at design. O di ba?

 

14. sabi ng mga kapatid ko Ok-Ok ako… a.k.a. Obssessive Compulsive. Kapag nasa bahay ako… minsan pati yung nakatagilid na alarm clock ay inaayos ko muna. Ewan, kahit na pagod na pagod na ko at tinatamad… kahit na tiisin ko ng limang minuto… mage-end up pa rin na aayusin ko yung alarm clock na nakatagilid. Haha

 

15. mahilig ako sa music… kahit ano pa yan… sige lang… wala lang… ang saya kasi kapag nakikinig ka ng kanta… lalo na kapag feel mo yung mensahe nung kanta. Minsan nga… kapag mag-isa lang ako… mas gusto ko pang nakikinig ng malungkot na kanta… para maging malungkot. Lalo na sa gabi, parang feeling ko kasi… kapag gabi… maraming nangyayari… tyaka ewan nocturnal ata ako eh. Haha, kakaiba kasi yung feeling sa gabi… masaya na malungkot… parang masaya ka dahil malungko ka.

 

AYAN! Andami na nyan… in fariness, dalawang linggo kong ginagawa itong entry na to ah!

Note: I planned to write this on tagalog, but to be consistent with part 1, i'll be writing this on english (nyak! dumudugo na ang ilong ko!----- este my nose is bleeding) =0)

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

The reason I brought this topic up is because of a simple event that occurred last week. I don’t know if I should mention it here, but for the sake of the readers… well, here it is…

 

My grade in this certain subject (Subject X) got very high, and when I say high… it’s really high. Oh don’t get me wrong, I’m not boasting! My grade just got high, so high that it got far from reality (even I cannot believe what happened). I’m not really good at Subject X (or any subject for that matter), so when Teacher X called us one by one to show us our grades, I was expecting a compliment or any sign from it from him/her since he/she was giving them to my classmates… but when I stepped up to him, I heard nothing… nothing really… all I got was a joke that he/she may have miscalculated my grade… oh it’s hard to describe, but here’s what happened:

 

Teacher X: here’s your grade, compared to your previous grades, this one’s the highest.

Me: Huwaw! I can’t believe it!

Teacher X: Yah! Me too! Maybe I miscalculated your grade!

Me: Why, you should recalculate sir!

 

Yah, it really is depressing… considering the fact that my other classmates got the usual compliments from an ever-so-great-and-caring-teacher-who-is-concerned-of-his-or her-students’-future… after that, I suddenly felt that feeling, I was expecting so much from that teacher… maybe, just maybe he could have given me a pat, or something that would show that he was proud of my sudden improvement. Kahit sabihin niya man lang, “aba, gumagaling ah!” mahirap ba yun? mahirap bang sabihin ang pitong syllables na yun? hindi ko naman inaasahan na sabihan ako na sumali ng contest kasi sayang yung grade ko… all I needed was a simple compliment, so simple that my teacher cannot give…    

 

 

Sometimes, we, humans, need compliments… whether it may be from our family, teachers or even friends because they increase our self-esteem so that we could be confident to try other things, or pursue with what we think we’re good at. When we have this self-confidence, it give us a feeling of sureness, that we can win our everyday battles whether it may be on academics or other problems regarding family or relationships… and now I’m babbling… what I’m trying to say here is that to crave for compliments is to be human… even people who we think don’t need them or don’t care for them…for those damn compliments…

haaayyy... nandito na ang goodbye spirit, pero hindi ko ma-feel... siguro dahil hindi pa nagsi-sink in sa akin na bukas, hindi ko na kayo makikita, o makakausap man lang...

pero iniisip ko pa lang, naiiyak na ko...

pano nga kung sa service, ang mga kasama ko na lang ay ang mga batang first year (na magse-second year na)?

wala na kong i-a-idolize, wala ng gustong makasalubong.... it's like there's a part of me that I will miss... iba kasi kapag may matured ka na kasama d ba? i'm not saying that we're immature, pero maganda kasi yun eh... honestly, i feel really safe when i'm with them... so if they will suddenly disappear, siguro mapupunta ko sa isang deep depression... i don't know if you get me, but that's what i feel...

hay pasenxa na kayo kumokonti at nawawalan ng sense tong mga bago kong post...

if you know me personally, you would (well, should is the more appropriate word) be surprised on how I speak (write!) like this... hehe I don't really know the reason, but people seem to have that wrong impression on me. they think I'm someone who don't care about my academics, they think that all i achieve is because of FATE, hell if that were so, I should've run to that FATE and tell him that I don't need him to get what I want.

Come to think of it, how would you take someone who always gets late seriously?

how about someone who always say that she was just able to get something (rather, everything) just by fate?
i know what you feel, you don't have to disagree with me, even I would not be surprised if you think you can't take that someone seriously...

What do all politicians have in common?

 

Blah. Blah. Blah. What do all politicians have in common? Its their desire to sell themselves to the people. Why? I don’t know, but you can see it on their speeches which contain preposterous and useless trash regarding how they were able to GO WHERE THEY ARE NOW. Instead of introducing the REAL PROGRAM, all they do is blab about what they were able to do during their term (or rather what a waste of time their term was). Trust politicians to always talk about money, platforms, money and platforms. And what else? Money and platforms.

 

Come to think of it, maybe politicians believe that they can make ALL people fall to their empty speeches. Even they themselves know what their co-politicians say is rubbish. Instead of listening to each other’s speeches, all they do is hold their celfones and text all who are in their phonebook.